Zaszliśmy tak daleko i tak wiele straciliśmy.
Przykułeś mojego brata na dachu?
Trudno zaufać, gdy możesz umrzeć w każdej chwili.
Ale ci, którzy odchodzą, nie przepadają na zawsze.
Wierzę w to.
Muszę.
Pamiętając ich głosy, utrzymujemy ich przy życiu.
Przyszłość należy do nas.
Rzucić broń! Stać!
Rzuć nóż albo strzelę!
Puść go!
Opuścić broń!
Słyszałeś. Opuść nóż.
Tu nie chodzi tylko o ciebie. Chcę go żywego.
Dixon...
Nie tutaj. Nie w ten sposób.
- Wolisz tego gnoja? - Wtedy już byś nie żył.
Rób, co musisz.
Daryl?
- Coś ty zrobiła? - Dobiłam targu.
Spokojnie. Przeżyje.
Czysta karta?
Zapominamy o wszystkim. Dostaniemy prowiant, wodę i broń.
Pamela pomoże nam się odbudować. Będziemy wolni.
Wrócimy do domu?
Każdy sam zdecyduje.
- Co Pamela będzie z tego mieć? - Hornsby'ego.
Powiemy wszystkim, co zrobił.
Tu i tam, gdzie zginęli tamci ludzie.
Odpowie za to.
Ratuje swojego syna.
Nie nasze zmartwienie.
Omówimy to z naszymi ludźmi. Musimy to przemyśleć.
Wybili większość naszej grupy.
Ktoś jeszcze?
Najważniejsze, że jesteśmy razem.
Nie chcę już być sama.
Nie ufam im, ale jeśli dzięki temu wrócimy do domów, warto zaryzykować.
Dobra.
Przesuniesz mnie trochę?
Usiadłem na mrowisku.
Przyzwyczaj się.
Zawsze myślałem, że się dogadujemy.
- Ilu moich ludzi przez ciebie zginęło? - Mercer...
Myślałem, że już wiesz.
To nie są twoi ludzie.
Do dzieła, żołnierzu.
Wrócisz do Wspólnoty i staniesz przed sądem.
Zostaliśmy sami. Przestań udawać.
Nie udaję. Przesadziłeś.
Serio?
Dotąd nie przeszkadzało ci to, jak załatwiam sprawy.
Nie mówimy o przeszłości. Dałeś ciała teraz.
- Czekaj... - Przeżyjesz, jeśli postąpisz mądrze.
Ale to koniec twojego życia we Wspólnocie.
Koniec?
Po tym wszystkim, co zrobiłem, służąc tobie?
Tak naprawdę służyłeś tylko sobie.
Starałeś się pokazać, że świat się myli.
Nie dostrzegasz, jak wiele osiągnąłem.
Kierują tobą gniew i urojenia.
Stale próbujesz wygrać,
nie wiedząc nawet, że nie bierzesz udziału w grze.
Potrzebujesz mnie.
Jeśli coś mi się stanie...
pewne sojusze we Wspólnocie
zapewniające stabilność zostaną naruszone.
Jakąkolwiek grę prowadzisz, biorę w niej udział!
Lance Hornsby nadużywał władzy i sprowadzał cierpienie na innych.
Dzięki działaniu naszych przyjaciół i sojuszników oraz naszych
sił zbrojnych nie zdołał uciec.
I obiecuję wam, że spotka go sprawiedliwość.
Doskonale to rozegrała. Hornsby zapłaci, Sebastian się wywinie.
Jutro Dzień Założycieli.
Cała społeczność będzie oddawać hołd źródłu naszej wielkości —
mieszkańcom Wspólnoty.
Będziemy świętować.
Nie zapomnimy, ale wzniesiemy się ponad to.
Bo jesteśmy Wspólnotą!
Na pewno da się coś zrobić.
Twoi ludzie odchodzą. To już nie twój problem.
- Ja tu jestem. - Wiem. Dziękuję.
Nie masz ochoty na zmianę otoczenia?
Teraz ja pokażę ci swój dom.
Może kiedyś.
Jeszcze nie teraz.
Sprawdzimy, co z Wybrzeżem. Wtajemniczę Cyndie i Rachel w plan.
Uprzedzenie wszystkich i zebranie zapasów potrwa.
Pojadę do Alexandrii. Radzą obie lepiej niż Wzgórze.
- Do zobaczenia. - Uważajcie.
- Na pewno chcesz jechać? - Tak.
Jestem w drodze od paru tygodni. Kolejnych parę nie zaszkodzi.
Wszystko gotowe. Przyniosę wodę.
Dziękuję.
"Kolejnych parę nie zaszkodzi"?
- Przepraszam. - Nie musisz.
Ja...
Henry.
Nie zapomniałam o nim. Ale... nie wiem.
Szukaj szczęścia wszędzie, gdzie się da.
Nie przepraszaj za to.
W porządku?
Chyba tak.
Nie podziękowałem ci za to, że ją uratowałaś.
A ty uratowałeś mnie.
Robimy to, choć nie musimy.
Dobra. Uważaj na siebie.
Ty też.
Wrócimy raz-dwa.
Będzie dobrze.
Twój.
Nie chcę.
Dobra.
Mama powiedziała, że kiedyś odłoży miecz na dobre.
Kiedy poczuje, że już go nie potrzebuje.
Jeśli wezmę spluwę, wszystko będzie jak dawniej.
A powinno być lepiej.
Będzie, kiedy wrócimy do domu.
Jest w gruzach.
A co z pozostałymi? Nie powinniśmy im pomóc?
Czy nie tak postąpiliście w Alexandrii i na Wzgórzu?
- Było inaczej. - Nie.
Ale dziś wolisz uciec niż zostać i walczyć.
Cholera! Przestań!
Przestań.
Po prostu.
Loteria! Kupujcie losy! Nowe życie w cenie dolara!
Nie musisz już tego robić.
Nie chcę zawieść dzieciaków.
Na pewno ktoś może cię zastąpić.
Może lubię się zmęczyć.
Nie wracasz?
Mamy leków pod dostatkiem. Zadbałam o to. Toni będzie wpadał.
Nie o to chodzi.
Tu jest moje miejsce.
Kiedy wyruszyłem z Eugenem i Yumiko, potrzebowaliśmy pomocy.
Pamiętasz?
Chciałem coś zmienić. Ten ostatni raz.
Ale to miejsce, ci ludzie...
ty...
daliście mi szanse na więcej. I chcę ją wykorzystać.
Pomogę ludowi innego królestwa, zanim się rozpadnie.
Chodźcie.
Wszyscy możemy pomóc.
Dziś dzień pamięci o tych, którzy zginęli, zakładając Wspólnotę.
Ich odwaga wzmacnia nasze mury, chroni nasze rodziny, przyszłość
i Amerykę.
Po co mam przemawiać?
Musisz się czegoś nauczyć, jeśli masz zostać przywódcą.
Max?
"To zaszczyt, że mogę świętować z wami powstanie naszego wspaniałego domu".
Co za gówno! Nie potrzebuję tego.
- Jestem Miltonem. - Dość już zepsułeś swoją głupotą!
Niech zobaczą, że niczego nie ukrywasz. Przypomnij im, że jesteś jego wnukiem.
- Jestem! - Więc im to pokaż!
I mnie.
- Pokażę. - Wiem.
Ja też nie zaczynałam od polityki.
Urodziłeś się, by przewodzić.
Masz trochę za dużo wód płodowych.
Co to znaczy?
Że dobrze trafiłaś.
Gdybyśmy tego nie wyłapali, byłby problem. Ale nic ci nie będzie.
- Robi się zbyt poważnie? - Nie.
Nie.
- Ale to nie żart. - Będzie dobrze.
- Nie zostanę tu. - Wiem.
Nie zostanę.
Ludzie na nas liczą.
Nie mogę ich narażać.
Ciągle słyszę głos taty.
"Twoje życie...
przestaje być twoje, gdy masz dzieci. Zmienia się".
Zastanawiało mnie, co to znaczy.
Teraz już wiem.
A ja słyszę Iana i Jesse'ego.
I tych, którzy zginęli.
Nie musimy tu być.
Mamy siebie.
Dobra.
Gdzie jest Judith?
R.J., gdzie Judith?
Miałem nie mówić.
Powinna się pakować.
Powiedziała, że nie jedzie.
Dokąd poszła?
Nie wiem.
Znajdziemy ją.
Kiepski ze mnie rodzic.
Ale tym właśnie dla niej jesteś.
Co on by zrobił?
Ricka tu nie ma. Jesteś ty.
Dziwna sprawa, gdy zostajesz rodzicem.
Gdy urodziła się Sophia, nie miałam pojęcia, co robić.
Wiedziałam tylko, że ją kocham.
Była malutka.
Zależna ode mnie. Moje decyzje miały znaczenie.
Możemy tylko mieć nadzieję, że nasze wybory są słuszne.
Nauczysz się.
Tak.
- Nie wiem, czy to dobry pomysł. - Nie mamy wyboru.
- Mamy. - Muszę coś zrobić.
Od lat u niej pracuję.
Nawet jeśli nie wiedziałam wszystkiego, czułam, że Sebastian narobi kłopotów.
Nie reagowałam. Nie znasz tego poczucia winy.
Zdziwiłabyś się. Dobrze poznałem to brzemię.
Byłam dumna z tego, co robimy. Wcześniej myślałam,
że zawsze będzie tak samo. Jakby stary świat nas więził.
Dlaczego nie spróbujemy go zmienić? Dobrze się z tym czułam.
Myślałam, że coś osiągniemy.
Ale wszystko na marne.
Muszę próbować, choćby nie wiem co.
- Jeśli ty nie chcesz... - Musimy być bezpieczni.
Nie możemy mu ufać.
Ale jeśli wierzysz, że może nam pomóc, zduszę to
i dam z siebie wszystko.
Myślałem, że wyjechaliście.
Niezupełnie.
Paliwo do rozmowy.
A ja tyle razy wyciągałem cię z celi.
Szkoda, że nie wyciągniesz siebie.
Kto tak powiedział?
Staram się nie przejmować. Na tym to polega.
Mogę pomóc?
Marnie grasz.
Jeśli czegoś chcesz, poproś.
Szukam informacji, które pogrążą Pamelę i jej potomka.
Wielka prośba.
Chciałbym pomóc.
Ale jak na ironię... to pewnie dzięki Pameli żyję.
Chcesz rady?
Jeśli podniesiesz rękę na Miltonów, oni cię zniszczą.
Pamela jest niezła.
Ludzie żądali głowy jej syna. A teraz świętują spuściznę Miltonów.
Założycieli Wspólnoty.
Więc lepiej dogadaj się z Pamelą i jej sadystycznym gówniarzem.
I przekaż to swojej dziewczynie.
Potrafi być niewidzialna - tuż u boku Pameli.
Oby tak dalej. Nie chcę, żebyście oboje trafili do celi.
Musicie z tym żyć.
Chyba że jesteście gotowi wszystko zniszczyć.
"...a ty uczynisz im według wszystkich poleceń, jakie ci dałem.
Bądź mężny i mocny,
nie lękaj się, nie bój się ich,
gdyż Pan, Bóg twój, idzie z tobą,
nie opuści cię i nie porzuci".
Moje ostatnie kazanie.
Nie ostatnie.
Spakowana?
Mam coś zabrać?
Parafianie przynieśli mi jedzenie.
Możemy raczyć się ambrozją pani Brennan w drodze do domu.
Cały ty.
Nie sądziłem, że do tego wrócę.
Do Niego.
Ale wróciłem.
To dzięki ludziom z tych ławek.
Ty też im coś dałeś.
To zostanie z nimi, gdy wyjedziesz.
Szkoda, że nie przynieśli waty cukrowej.
Co rok to samo.
Wszystko przygotowujemy, a nawet nie oglądamy występu.
Obym tylko słyszał wyniki loterii. Zapomnę o tobie, gdy wygram.
O co chodzi?
- Nie chciałam cię martwić. - Wiem.
- Tylko... - Chciałaś pobyć sama.
Rozumiem.
Też chodziłem w takie miejsce.
Gdy nie chciałem wracać do domu.
Gdzie to było?
Za naszym domem płynęła rzeka.
Czekałem tam, aż tata zaśnie.
Często byłeś sam?
Tak.
Mnie to nie przeszkadza. Czasami tak jest lepiej.
Można pomyśleć.
Wszystko sobie poukładać.
- Przepraszam za tamto. - Nie szkodzi.
Nie wiem, co robić.
Ale się staram.
Szkoda, że nie jest tak, jak byś chciała.
Tak powinno być.
A nie jest.
Muszę cię chronić.
Zatrzymam tę spluwę.
Może kiedyś ją zechcesz. Albo nie.
Ale jesteś na mnie skazana.
W porządku?
Tak.
Mogę się pożegnać z przyjaciółmi?
Tak. Pomóż mi wstać.
"To zaszczyt, że mogę z wami świętować powstanie naszego wspaniałego domu".
- Wypadnę jak frajer! - Będziesz świetny.
To na później. Idę się przebrać.
Dobrze.
Co za gówno!
Dzięki.
Zrobisz to?
Chyba nie mam wyboru.
Masz. Wszyscy mamy.
Nie według mojej mamy.
Powinien to robić mój brat.
Tylko jego chciała. Ale to ja przeżyłem.
Możesz być lepszy.
To tak? Jesteś jej służącą? Masz mnie przekabacić?
Nie tylko pracuję dla niej. Jestem obywatelką.
Przywództwo to nie tylko powtarzanie jej słów.
Nieco prawdy może wiele zdziałać. Ludzie to szanują.
Nie chcą szczerości. Lubią słyszeć, że wszystko jest w porządku,
żeby dalej olewać syf, w którym żyją.
- Nieprawda. - Litości.
Fundamentem Wspólnoty jest łykanie kitu
i rozpaczliwa wiara w to, że amerykański sen wciąż jest możliwy.
"Możemy wszystko. Możemy wznieść się wyżej".
To jakiś żart!
Biedni zawsze będą biedni, żeby bogaci mogli robić, co chcą.
Zasady gry są nieuczciwe. Nikt nie ma szans.
Mama sama wybiera zwycięzców loterii. Ale to bez znaczenia.
I nic się nie zmieni.
Bo ci, którzy rzekomo chcą prawdy,
są zbyt głupi, by ją dostrzec. Żałosne.
To brzmiało przekonująco.
Może sam wybrałeś sobie rolę rozpuszczonego dupka.
Jeśli wszyscy tego oczekują, nikogo nie rozczarujesz.
Pobaw się.
Brawo.
Loteria! Każdy ma szansę!
- W porządku? - Poradzę sobie.
Proszę zająć miejsca. Za chwilę główna atrakcja!
Mieszkańcy Wspólnoty!
Jesteście gotowi
na walkę wszech czasów?
Kapitanie, uważaj!
Mój Boże!
Raz, dwa, trzy!
Wspólnota! Wspólnota!
- Wspólnota! - Głośniej!
Wspólnota! Wspólnota!
Podziękujemy zawodnikom.
A teraz mój syn, Sebastian, chce powiedzieć parę słów.
Dziękuję. To zaszczyt, że mogę z wami świętować...
Wiem, że macie o mnie nie najlepsze zdanie.
Pewnie sobie na to zasłużyłem.
Trudno będzie mi odzyskać wasze zaufanie
i dorównać przodkom.
Nie potrafię opisać, jak wiele znaczy dla mnie to miejsce.
Ale mój dziadek potrafił.
Z pokorą wysłuchajmy mądrych słów prezydenta Miltona,
założyciela Wspólnoty.
Litości. Fundamentem Wspólnoty jest łykanie kitu
i rozpaczliwa wiara w to, że amerykański sen wciąż jest możliwy.
"Możemy wszystko. Możemy wznieść się wyżej".
To jakiś żart.
Biedni zawsze będą biedni, żeby bogaci mogli robić, co chcą.
Zasady gry są nieuczciwe. Nikt nie ma szans.
Mama sama wybiera zwycięzców loterii. Ale to bez znaczenia.
I nic się nie zmieni...
Ty suko!
Wyłącz to.
...są zbyt głupi, by ją dostrzec.
Zbiórka na ringu.
Zachowajcie spokój!
Nie strzelać.
Opuścić broń!
Do tyłu! Cofnąć się!
Trupy na placu!
Wracaj tu! Już nie żyjesz!
Tango. Tango. Tango. Wszystkie oddziały na plac.
Martwi się przedostali.
Wy, za mną!
Osłaniajcie gubernator do odwołania.
Dokąd? Masz mnie chronić!
Mam chronić Wspólnotę.
Judith!
- Chodź. - Daj spluwę.
Trzeba im pomóc.
Zrobimy to razem.
Głupia suka!
Już po tobie!
Na pomoc!
Ratunku!
Musimy iść.
Pomocy!
Ratunku!
Na pomoc!
...są zbyt głupi, by ją dostrzec.
Litości. Fundamentem Wspólnoty jest łykanie kitu
i rozpaczliwa wiara w to, że amerykański sen wciąż jest możliwy.
"Możemy wszystko. Możemy wznieść się wyżej".
To jakiś żart.
Biedni zawsze będą biedni, żeby bogaci mogli robić, co chcą.
Tłumaczenie: Piotr Mielańczuk