Kita dah sampai sejauh ini. Kehilangan sebanyak ini.
Awak gari abang saya di atas bumbung dan tinggalkan dia?
Sukar nak menaruh kepercayaan jika orang boleh pergi bila saja.
Tapi orang yang mati dan orang yang pergi tak hilang selamanya.
Saya percaya. Saya perlu percaya.
- Mengingatkan suara mereka... - Mereka perlukan awak.
...ialah cara kita mengenang mereka.
Masa depan milik kita sekarang.
Letakkan senjata awak. Jangan bergerak.
- Bunuh dia. - Letakkan pisau awak.
- Lakukan atau kami akan tembak. - Lepaskan dia sekarang juga.
Semua orang berundur.
Dengar cakap dia. Letakkan senjata.
Ini bukan hanya tentang awak. Saya nak dia hidup-hidup.
Dixon. Bukan di sini.
- Bukan begini. - Awak menyebelahi dia?
- Jika benar, saya dah bunuh awak. - Buat apa yang awak perlu buat.
Daryl.
- Apa awak dah buat? - Saya buat perjanjian untuk kita.
Jangan risau. Dia tak akan mati.
Jadi, kita tak perlu bayar apa-apa?
Hutang, kematian di kedua-dua pihak.
Kita dapat bekalan, air, senjata.
Pamela sediakan segala yang kita perlukan untuk pembinaan semula.
- Bebas dan tak berhutang. - Kita boleh balik?
Itu terpulang kepada semua orang.
- Apa manfaatnya kepada Pamela? - Hornsby.
Kita beritahu orang apa dia buat di luar,
dan di rumah orang dibunuh.
- Dia dipersalahkan. - Ini demi selamatkan anak dia.
Ini bukan masalah kita lagi.
Kami akan bincang dengan orang kami selepas mereka tiba.
Ada banyak yang kami perlu pertimbangkan.
Ya, seperti cara mereka bunuh ramai orang kami.
Ada sesiapa lagi?
Apa yang paling penting ialah kita semua bersama.
Saya tak nak berjuang bersendirian lagi.
Saya tak percaya mereka. Tapi jika awak kata boleh balik
ke kediaman kita, maka risikonya berbaloi.
Baiklah.
Boleh pindahkan saya sikit?
Saya rasa saya duduk di atas busut.
Biasakan diri.
Saya sangka hubungan kita baik.
Berapa orang saya yang awak korbankan?
Mercer, awak patut sudah sedar.
Mereka bukan orang awak.
Pergilah selesaikannya, askar.
Awak akan dibawa balik ke Commonwealth dan dibicarakan.
Sudahlah, Pamela. Cuma kita di sini, berhenti berlakon.
Ini bukan lakonan, Lance. Awak dah keterlaluan.
Biar betul.
Dulu awak tak kisah cara saya selesaikan tugas saya.
Ini bukan tentang masa silam. Ini tentang sekarang.
Awak merosakkan keadaan sekarang.
Tunggu dulu.
Awak mungkin boleh hidup jika awak bertindak dengan betul.
Tapi hidup awak di Commonwealth dah berakhir.
Berakhir?
Selepas bertahun-tahun saya berkhidmat untuk awak...
Tolonglah. Awak lebih mengutamakan kepentingan diri.
Sentiasa cuba membuktikan bahawa dunia ini silap.
Awak enggan mengakuinya, tapi saya berjaya.
Awak budak kecil yang marah, Lance.
Cuba memenangi permainan, tapi terlalu bodoh untuk sedar
bahawa awak tak dianggap sebagai pemain pun.
Awak masih perlukan saya.
Jika apa-apa berlaku kepada saya,
sekutu-sekutu tertentu Commonwealth,
faktor penstabilan tertentu mungkin akan menjadi masalah.
Apa saja permainan awak, Pamela, saya terlibat.
Lance Hornsby menyalahgunakan kedudukannya
dan mengakibatkan penderitaan kepada orang lain.
Tapi berkat bantuan daripada rakan dan sekutu kita,
bersama dengan pasukan tentera kita yang taat,
dia berjaya ditangkap.
Saya janji kepada anda semua, keadilan akan ditegakkan.
Dia pandai merebut peluang.
Hornsby jadi kambing hitam, Sebastian bebas.
Esok ialah Hari Pengasas,
iaitu peluang untuk masyarakat kita bersatu dan meraikan
sebab Commonwealth begitu kukuh. Sebab itu ialah penduduknya.
Kita akan meraikannya dengan meriah.
Kita tak akan lupa, tapi kita akan dapat mengatasinya.
Sebab kita penduduk Commonwealth.
Tentu ada sesuatu yang kita boleh buat.
Orang awak akan beredar. Ini bukan masalah awak lagi.
Saya masih ada di sini.
Saya tahu. Terima kasih.
Awak nak tukar pemandangan?
Awak tunjukkan saya rumah awak. Saya nak tunjukkan rumah saya.
Mungkin suatu hari nanti.
Tapi bukan sekarang.
Kami akan pastikan Oceanside selamat.
Saya akan beritahu Cyndie dan Rachel, lihat keperluan mereka.
Mungkin mengambil masa untuk siapkan semua orang
dan mengumpulkan semua bekalan.
Pergi ke Alexandria dulu. Di sana lebih terjaga daripada Hilltop.
- Kami jumpa awak di sana. - Hati-hati.
- Awak pasti awak nak pergi? - Ya.
Dah berminggu-minggu mengembara, beberapa minggu lagi tak apa, ya?
Dah siap berkemas. Saya akan ambilkan air, ya?
Baik. Terima kasih.
"Beberapa minggu lagi?"
- Maaf. - Tak perlu minta maaf.
Tak, saya cuma...
Henry.
Saya tak lupa tentang dia.
Cuma... Entahlah.
Carilah kebahagiaan selagi boleh.
Jangan rasa bersalah.
Faham?
Ya.
- Awak okey? - Ya.
- Terima kasih, selamatkan dia. - Terima kasih, selamatkan saya.
- Tak perlu. Itu tugas kita. - Ya.
Baiklah. Mari. Berhati-hati di luar, faham?
Awak juga.
Kami tak akan pergi lama.
Tak apa.
Ambil. Ini milik awak.
Saya tak mahu.
Baiklah.
Ibu saya nak simpan pedangnya suatu hari nanti.
Bukannya kerana kita dah selamat,
tapi cukup selamat agar dia tak perlu menggunakannya lagi.
Jika saya ambil itu, keadaan kembali seperti dahulu.
- Keadaan harus jadi lebih baik. - Ya, selepas kita balik.
Bagaimana? Keadaan masih teruk.
Bagaimana dengan orang di sini? Bukankah kita patut bantu mereka?
Bukan itu yang awak, ayah dan ibu buat di Alexandria dan Hilltop?
- Itu berbeza. - Tidak.
Apa yang berbeza sekarang
ialah awak rela lari daripada berjuang.
Biar betul. Sudah.
Cukup.
Sudahlah.
Tiket loteri dijual di sini. Dapatkan tiket loteri di sini.
Hidup baharu dengan harga satu dolar. Loteri.
Awak tak perlu buat ini lagi.
Saya tak nak kanak-kanak kecewa.
- Pasti orang lain boleh buat. - Ya.
Mungkin saya cuma suka bersenam.
Awak tak nak ikut kami, ya?
Jika ini tentang rawatan, kita akan dapat banyak ubat.
Saya pastikan ubat mencukupi. Mungkin Tomi boleh ikut.
Bukan tentang itu.
Tempat saya di sini.
Semasa saya bertolak bersama Eugene dan Yumiko,
kita semua terdesak untuk cari bantuan. Ingat tak?
Saya terdesak nak buat sumbangan buat kali terakhir.
Tapi tempat ini, orang-orang di sini,
awak,
memberikan saya peluang kedua untuk buat lebih banyak lagi.
Itulah yang saya akan buat.
Bantu orang di kediaman lain sebelum keadaan merosot.
Marilah.
- Baik. Mari kita cuba. - Okey.
Kita semua boleh buat begitu.
Hari ini hari peringatan bagi mereka yang terkorban
dalam mengasaskan Commonwealth.
Keberanian dan azam mereka mengukuhkan benteng kita,
melindungi keluarga kita, masa depan dan Amerika juga.
Jika mereka nak dengar ini, kenapa saya perlu beri ucapan?
Ada perkara tertentu yang awak perlu buat
jika awak nak mengetuai tempat ini.
Max, boleh awak...
"Saya rasa berbesar hati kerana berada di sini hari ini
"untuk menghormati penubuhan kediaman kita."
Mengarut. Saya tetap akan jadi ketua sebab saya keluarga Milton.
Awak dah rosakkan keadaan dengan tindakan bodoh awak.
Mereka perlu lihat bahawa awak tak bersalah
dan diingatkan bahawa awak cucu pengasas.
- Saya memang cucu dia. - Buktikan kepada mereka dan mak.
- Saya akan buktikan. - Mak yakin dengan awak.
Dulu mak tak suka politik juga.
Awak dilahirkan untuk mengetuai tempat ini.
Nampaknya cecair amnion awak agak tinggi.
- Apa maksudnya? - Nasib baik awak datang ke sini.
Ini akan menimbulkan masalah jika tak dikesan awal,
tapi kini kami akan awasi awak dan awak akan selamat.
- Awak tak rasa takut? - Tidak.
Tidak.
- Tapi ini memang menakutkan. - Semuanya akan baik saja.
- Kita tak boleh tinggal di sini. - Ya.
Tak boleh.
Kita ada pengikut.
Saya tak boleh bahayakan nyawa mereka.
Saya asyik dengar suara ayah saya dalam kepala saya
berkata, "Nyawa kita bukan lagi milik kita jika dah ada anak.
"Tak akan sama seperti dulu."
Saya asyik nak tahu apa rasanya dan akhirnya saya berpeluang.
Saya asyik dengar suara Ian dan Jessie.
Semua orang yang mereka bunuh.
Kita tak perlukan tempat ini.
Sebab kita ada satu sama lain.
Ya.
Baik. Di mana Judith?
- R.J., di mana Judith? - Saya tak boleh beritahu.
Dia sepatutnya berkemas.
Saya kata kita perlu berkemas, tapi dia kata dia tak nak ikut.
Ke mana dia pergi?
Saya tak tahu.
PERAYAAN HARI PENGASAS COMMONWEALTH
Kita akan jumpa dia.
Saya tak reti jadi penjaga orang.
Kini, awak memang penjaganya.
- Apa dia akan buat? - Tidak. Rick tiada di sini.
Pelik, tiba-tiba menjadi penjaga.
Semasa Sophia lahir, saya tak tahu apa-apa.
Saya cuma tahu saya sayangkan dia.
Dia begitu kecil dan perlukan saya untuk segalanya.
Tekanan membuat keputusan.
Kita cuma boleh harap keputusan yang kita buat adalah betul.
Awak akan biasa nanti. Saya yakin.
Ya.
- Saya rasa ini idea yang teruk. - Kita tiada pilihan.
- Kita ada pilihan. - Saya perlu buat sesuatu, Eugene.
Bertahun-tahun saya berkhidmat untuk dia.
Walaupun saya tak tahu apa sebenarnya yang berlaku,
saya tahu Sebastian bermasalah dan saya tak mengendahkannya.
Awak tak faham rasa bersalah itu.
Awak tentu terkejut dengan betapa saya biasa dengan beban itu.
Saya bangga dengan tindakan kita.
Saya dah biasa berasa saya tak mampu buat perubahan.
Seolah-olah kita terperangkap di dunia lama.
Selepas semua ini, kenapa kita tak cuba buat dengan lebih baik?
Berfikiran begitu terasa bagus.
Seolah-olah kita boleh ubah keadaan.
Tapi semua itu dah dipadam.
Jadi, saya perlu cuba, tak kira apa yang berlaku.
Tapi jika awak tak nak buat begini, jika ini terlalu...
Saya cuma nak kita selamat. Kita tak boleh percaya dia.
Tapi jika awak percaya ada peluang dia boleh bantu kita,
maka saya akan diam.
Saya akan cuba sedaya upaya.
- Saya sangka awak dah pergi. - Belum lagi.
Makanan untuk perbualan.
Ini sebagai balasan kerana menyelamatkan awak dari kurungan?
Saya hairan awak tak mampu membantu diri sendiri.
Siapa kata saya tak mampu?
Saya tak nak ambil hati.
- Itu peraturan permainan, bukan? - Boleh saya tawarkan bantuan?
Itu cubaan yang lemah, Eugene.
Jika awak nak sesuatu, minta saja.
Saya mencari sebarang maklumat yang boleh memusnahkan
Pamela atau anaknya.
Itu permintaan yang sukar.
Saya nak bantu.
Tapi hakikatnya, saya masih hidup kerana Pamela.
Awak nak nasihat?
Jika awak menentang keluarga Milton, awak akan dihapuskan.
Pamela bijak. Orang nak balas dendam terhadap anaknya.
Kini, mereka menari di jalan, meraikan warisan keluarga Milton.
Pengasas Commonwealth.
Percayalah, apabila saya kata lebih baik
awak berbaik dengan Pamela dan anak tak gunanya.
Eugene, pastikan awak beritahu teman wanita awak juga.
Dia begitu mahir bersembunyi di depan Pamela.
Dia harus meneruskannya.
Saya tak nak awak berdua dikurung seperti saya.
Awak berdua perlu menerima hakikat.
Kecuali awak sanggup memusnahkan semuanya.
GEREJA KRISTIAN PERTAMA COMMONWEALTH
Kamu harus memperlakukan terhadap mereka mengikut seluruh rukun
yang saya telah arahkan.
Jadi kuat dan berani.
Jangan takut pada mereka,
sebab Tuhan sentiasa bersama kamu.
Dia tak akan meninggalkan atau mengabaikan kamu.
- Khutbah terakhir saya. - Bukan yang terakhir.
- Ayuhlah. - Awak selesai berkemas?
- Awak nak saya ambil apa-apa? - Ahli kariah saya bawa makanan.
Kita boleh nikmati ambrosia Pn. Brennan dalam perjalanan.
Itu berkat usaha awak.
Tak sangka saya akan kembali kepada ini lagi.
Kembali kepada Tuhan.
Tapi saya buat begitu.
Orang-orang yang duduk di sini memberikan saya peluang itu.
Awak memberikan mereka sesuatu juga.
Sumbangan awak akan dikenang selepas awak tiada.
Ya.
Kalaulah mereka bawa gulali.
Perkara yang sama setiap tahun.
Kita sediakan, bersihkan semuanya,
dan kita tak berpeluang melihat acara utama.
Tak apa selagi saya boleh dengar nombor loteri disebut.
Saya janji akan lupakan awak jika saya menang.
Boleh kami bantu?
- Saya tak nak awak risau. - Saya tahu.
- Saya cuma... - Awak nak bersendirian.
Saya faham.
Dulu saya ada tempat persembunyian juga.
Semasa saya nak bersembunyi dan tak nak balik.
- Awak ke mana? - Ada sungai di belakang rumah.
Saya ke sana dan tunggu ayah saya tidur.
Awak selalu bersendirian?
- Ya. - Saya tak kisah bersendirian.
- Kadangkala saya suka begitu. - Ada masa untuk berfikir.
Membuat keputusan.
- Maaf tentang tadi. - Tak apa.
Saya tak tahu apa nak buat.
Saya cuba sedaya upaya.
Saya harap keadaan adalah seperti yang awak mahukan.
Sepatutnya begitu, tapi tidak.
Saya perlu pastikan awak selamat.
Saya akan pegang pistol ini sehingga awak mahukannya.
Atau tidak.
Walau bagaimanapun, saya sentiasa bersama awak.
- Boleh? - Ya.
Boleh saya ucapkan selamat tinggal kepada kawan saya?
Ya. Bantu saya bangun.
"Saya berbesar hati berada di sini bersama kamu
"untuk menghormati penubuhan kediaman kita."
- Saya kedengaran teruk. - Awak akan buat dengan baik.
Ini untuk nanti dan saya nak balik tukar pakaian dulu.
Baiklah.
Mengarut.
Hei.
Terima kasih.
Awak akan melakukannya?
Saya tiada pilihan.
- Awak ada pilihan. Kami juga. - Tidak menurut ibu saya.
Abang saya yang harus di sini.
Dia orang yang ibu saya mahu. Saya cuma pengganti.
Awak boleh jadi lebih daripada itu.
Ini tujuan awak? Awak cuma kuli dia.
Membuat saya buat apa yang dia mahu, betul?
Saya bukan saja pekerja ibu awak. Saya penduduk di sini.
Okey.
Memimpin bukan hanya menyampaikan kata-kata ibu awak.
Awak patut beritahu hal sebenar. Orang hormati benda begitu.
Orang tak nak kejujuran.
Mereka mahu diberitahu bahawa semuanya baik saja
agar mereka boleh mengabaikan keadaan teruk dunia sebenar.
Itu tak benar.
Tolonglah. Commonwealth dibina atas kepercayaan mengarut.
Keinginan terdesak untuk percaya
bahawa impian Amerika lama masih wujud.
Pepatah, "Semuanya tak mustahil." "Kita boleh bangkit dari bawah."
Mengarut betul.
Realitinya, orang miskin tetap miskin
agar orang kaya boleh buat apa saja yang kami mahu.
Permainan ini dah ditentukan. Tak guna berusaha.
Ibu saya memilih pemenang loteri sendiri.
Semua ini tak penting dan tiada apa yang akan berubah.
Tapi orang yang awak fikir nak kejujuran
cuma terlalu bodoh untuk sedar. Menyedihkan.
Awak seolah-olah percaya itu benar.
Tapi mungkin awak memilih untuk jadi orang tak berguna.
Jika orang sudah menjangkakannya, tiada orang akan kecewa, bukan?
Ya. Pergilah berseronok.
Syabas.
Tiket loteri di sini.
Semua orang perlukan peluang.
Awak okey?
- Tuan-tuan dan puan-puan... - Saya baik.
...sila duduk kerana acara utama bakal bermula.
Itulah presiden kita.
Penduduk Commonwealth, anda bersedia untuk saksikan
perlawanan hebat?
Hati-hati.
Bagus.
Ya Tuhan.
Satu, dua, tiga.
Commonwealth.
- Kuat sikit. Ayuh. - Commonwealth.
Commonwealth.
Berikan tepukan gemuruh untuk peserta kita.
Untuk meneruskan majlis ini,
anak saya Sebastian akan memberikan ucapan.
Terima kasih. Saya rasa berbesar hati
berada di sini hari ini bagi meraikan...
- Apa dia buat? - Ayuhlah.
Saya tahu ramai orang tak suka saya.
Saya tahu itu salah saya sendiri.
Ia akan mengambil masa yang lama
untuk saya memperoleh kepercayaan anda dan memenuhi warisan saya.
Saya tak reti menjelaskan betapa penting tempat ini bagi saya.
Tapi datuk saya reti.
Saya minta anda mengikuti kata-kata hikmat
Presiden Milton, pengasas Commonwealth.
Tolonglah. Commonwealth dibina atas kepercayaan mengarut.
Keinginan terdesak untuk percaya
bahawa impian Amerika lama masih wujud.
Pepatah, "Semuanya tak mustahil." "Kita boleh bangkit dari bawah."
Mengarut betul.
Realitinya, orang miskin tetap miskin
agar orang kaya boleh buat apa saja yang kami mahu.
Permainan ini dah ditentukan. Tak guna berusaha.
Ibu saya memilih pemenang loteri sendiri.
- Semua ini tak penting... - Saya dah agak. Saya dah cakap.
...dan tiada apa yang akan berubah.
Perempuan tak guna!
Tutup pita itu.
- Tunggu dulu. - Pergi.
Ya, mereka terlalu bodoh untuk sedar.
- Berkumpul di gelanggang. - Bertenang, semua.
Jangan tembak.
Berundur.
Ke belakang. Berundur.
Perayau!
Pereput! Ada pereput di dataran!
Mari sini. Nahas awak.
Kecemasan. Semua unit ke medan.
Perayau ada di dalam benteng. Awak berenam, ikut saya.
Lindungi gabenor sehingga awak dapat arahan saya.
Awak nak ke mana? Awak sepatutnya melindungi saya.
Tugas saya ialah untuk melindungi Commonwealth, puan.
Judith.
- Jom, mari kita pergi. - Berikan saya pistol itu.
Mereka perlukan bantuan kita.
Kita akan lakukan bersama, faham? Jom.
Perempuan tak guna. Awak bukan siapa-siapa.
Tolong! Tolong saya!
Tolong saya!
- Tidak! - Kita perlu pergi.
Tolong!
Tidak!
Tolong saya!
Tolong! Tolong saya!
Ya, mereka terlalu bodoh untuk sedar.
Tolonglah. Commonwealth dibina atas kepercayaan mengarut.
Keinginan terdesak untuk percaya
bahawa impian Amerika lama masih wujud.
Pepatah, "Semuanya tak mustahil." "Kita boleh bangkit dari bawah."
Mengarut betul.
Realitinya, orang miskin tetap miskin
agar orang kaya boleh buat apa saja yang kami mahu.
Terjemahan sari kata oleh Audrey Teo