We zijn zo ver gekomen en hebben zoveel verloren.
Heb je mijn broer aan een dak geboeid en hem daar achtergelaten?
Vertrouwen is moeilijk als iedereen op elk moment kan vertrekken.
Maar mensen die sterven of gaan, zijn niet voor altijd verloren.
Dat geloof ik. Dat moet wel.
Hun stemmen herinneren... - Die mensen hebben je nodig.
...is hoe we ze in leven houden.
De toekomst is nu van ons.
Laat je wapen vallen. Laat het daar.
Maak hem af. - Leg het mes neer.
Doe het of we schieten. - Laat hem gaan. Nu.
Laat jullie wapens zakken.
Je hebt hem gehoord. Laat je wapen zakken.
Dit gaat niet om jou. Ik wil hem levend.
Dixon. Niet hier.
Niet op deze manier. - Kies je voor deze schoft?
Als dat zo was, was je al dood. - Doe wat je moet doen.
Daryl.
Wat heb je gedaan? - Ik heb een deal voor ons gesloten.
Geen zorgen. Hij overleeft het wel.
Dus de lei is weer schoon?
Schulden, doden aan beide kanten.
We krijgen voorraden, water, wapens.
Pamela geeft ons alles wat we nodig hebben voor de wederopbouw.
Gratis en voor niks. - Gaan we gewoon naar huis?
Dat moet iedereen zelf beslissen.
Wat levert het Pamela op? - Hornsby.
We vertellen de mensen wat hij hier heeft gedaan...
en in dat huis waar mensen stierven.
Hij krijgt de schuld. - Dus dit gaat om haar zoon redden.
Dat is niet meer ons probleem.
We bespreken het met onze mensen als ze hier zijn.
We moeten over veel dingen nadenken.
Ja. Zoals hoe ze de meeste van onze mensen hebben gedood.
Iemand anders?
Ik denk dat het belangrijkste is dat we samen zijn.
Ik wil het niet meer alleen doen.
Ik vertrouw ze niet. Maar als jij zegt dat we door deze deal...
teruggaan naar huis met onze eigen regels, is het het risico waard.
Oké.
Kun je me een stukje verplaatsen?
Ik denk dat ik op een mierenhoop zit.
Wen er maar aan.
Ik dacht dat we elkaar mochten.
Hoeveel van mijn mannen zijn er dood door jou?
Mercer. Ik dacht dat je het nu wel doorhad.
Ze zijn niet jouw mannen.
Aan de slag, soldaat.
Je wordt teruggebracht naar het Gemenebest en berecht.
Pamela, we zijn alleen. Stop met die act.
Het is geen act, Lance. Je bent te ver gegaan.
Serieus?
Je hebt nooit problemen gehad met hoe ik klussen klaarde.
We hebben het niet over het verleden, maar over nu.
Je hebt er nu een puinhoop van gemaakt.
Wacht even.
Misschien overleef je dit als je het goed speelt.
Maar je leven in het Gemenebest is voorbij.
Voorbij?
Na al die jaren, na alles wat ik voor jou gedaan heb...
Alsjeblieft. Je deed het alleen maar voor jezelf.
Altijd je best doen om te bewijzen dat iedereen ongelijk had.
Je wilt het niet zien, maar ik heb iets van mezelf gemaakt.
Je bent een boos jongetje met waanideeën.
Je probeert een spel te winnen, maar je bent te dom om te beseffen...
dat je nooit hebt meegespeeld.
Je hebt me nog steeds nodig.
Als mij iets overkomt...
zullen bepaalde groepen binnen het Gemenebest...
bepaalde factoren, waarschijnlijk een probleem worden.
Welk spel je ook speelt, ik speel zeker mee.
Lance Hornsby misbruikte zijn positie...
en veroorzaakte anderen onnoemelijk veel leed.
Maar mede dankzij de hulp van vrienden en bondgenoten...
samen met ons toegewijde leger...
kon hij niet ontsnappen.
Ik beloof jullie dat gerechtigheid zal geschieden.
Dat heeft ze perfect gespeeld.
Hornsby krijgt de schuld en Sebastian gaat vrijuit.
Morgen is het Stichtersdag.
Een kans voor onze gemeenschap om samen te vieren...
wat het Gemenebest echt geweldig maakt. Zijn mensen.
En dat gaan we vieren.
We zullen het niet vergeten, maar we zullen hier bovenuit stijgen.
Want wij zijn het Gemenebest.
We moeten iets kunnen doen.
Jullie vertrekken. Het is jullie probleem niet meer.
Ik ben hier nog.
Ik weet het. Bedankt.
Zou je ooit een verandering van omgeving overwegen?
Je hebt me jouw thuis laten zien. Ik kan je het mijne laten zien.
Misschien ooit.
Maar nu nog niet.
Nu gaan we kijken of Oceanside in orde is.
Ik informeer Cyndie en Rachel en kijk wat ze nodig hebben.
Het duurt even voordat iedereen klaar is...
en de voorraden heeft verzameld.
Ga eerst naar Alexandria. Dat is in betere staat dan Hilltop.
We zien je daar. - Doe voorzichtig.
Wil je echt gaan? - Ja.
Ik ben al weken onderweg, dus nog een paar maakt niet uit.
Hé. - Hé.
Alles is klaar. Ik haal wat water voor ons.
Oké. Bedankt.
'Nog een paar maakt niet uit'?
Sorry. - Je hoeft geen sorry te zeggen.
Nee, ik...
Henry.
Ik ben hem niet vergeten.
Het is alleen... Ik weet het niet.
Je pakt geluk als je het kunt krijgen.
En heb daar nooit spijt van.
Oké?
Ja.
Gaat het? - Ja. Ik denk het wel.
Bedankt dat je haar hebt gered. - Bedankt dat je mij hebt gered.
Het hoeft niet. We doen het gewoon. - Ja.
Kom. Wees voorzichtig daarbuiten.
Jij ook.
We zijn terug voor je het weet.
Het is goed.
Hier. Dit is voor jou.
Ik wil het niet.
Oké.
Mam vertelde over de dag dat ze haar zwaard voorgoed weglegde.
Niet dat we helemaal veilig waren...
maar genoeg om 't gevoel te hebben dat het niet meer nodig was.
Als ik dat hou, wordt het weer zoals het was.
Maar het zou beter moeten worden. - Dat gebeurt als we thuis zijn.
Hoe dan? Het is nog kapot.
En hoe zit het met iedereen hier? Moeten we niet blijven om te helpen?
Dat deden jij, pap en mam toch in Alexandria en Hilltop?
Dat was anders. - Niet waar.
Het enige verschil is...
dat je liever vlucht dan blijft om te vechten.
Verdomme. Hou op.
Hou op.
Hou gewoon op.
Loten. Koop jullie loten hier.
Een nieuw leven voor een dollar. Loterij.
Je hoeft daar niet meer mee te slepen.
Ik wil de kinderen niet teleurstellen.
Iemand anders kan het doen. - Ja.
Misschien geniet ik van de lichaamsbeweging.
Je gaat niet mee, hè?
Als het om de behandeling gaat... We hebben genoeg medicijnen.
Daar heb ik voor gezorgd. Misschien kan Tomi mee.
Dat is het niet.
Mijn plaats is hier.
Toen ik op pad ging met Eugene en Yumiko...
waren we wanhopig op zoek naar hulp. Weet je nog?
En ik wilde wanhopig nog één keer het verschil te maken.
Maar deze plek, deze mensen...
jij...
gaven me een tweede kans om nog veel meer te doen.
Dus dat ga ik doen.
De mensen van een ander koninkrijk helpen voor het uiteen valt.
Hé, kom maar.
Goed. We proberen het. - Oké.
Dat kunnen we allemaal doen.
Vandaag herdenken we degenen die hun leven verloren hebben...
bij de stichting van dit Gemenebest.
Hun moed en harde werk versterken onze muren...
beschermen onze families, de toekomst en Amerika.
Als ze dit al horen, waarom moet ik dan speechen?
Er zijn dingen die je moet doen...
als je deze plek ooit gaat leiden.
Max, kun je...
'Het is een voorrecht om vandaag bij jullie te zijn...
'terwijl we de stichting van ons geweldig thuis eren.'
Onzin. Dit heb ik niet nodig. Ik zal leiden omdat ik een Milton ben.
Je hebt al genoeg in gevaar gebracht met je domheid.
Ze moeten zien dat je niets te verbergen hebt...
en zich herinneren dat jij zijn kleinzoon bent.
Dat ben ik ook. - Laat ze dat dan zien. En mij.
Dat ga ik doen. - Dat weet ik.
Politiek was ook niet mijn eerste keus.
Je bent geboren om deze plek te leiden.
Het lijkt erop dat je vruchtwater een beetje veel is.
Wat betekent dat? - Dat je op de juiste plek bent.
Het had een probleem kunnen zijn als we het niet hadden gezien...
maar nu houden we het in de gaten en komt het goed.
Wordt het niet te echt voor je? - Nee.
Nee.
Maar het is echt. - Het komt goed.
Hier blijven is geen optie. - Ja.
Echt niet.
Mensen kijken naar ons.
Ik wil het niet riskeren.
Ik blijf de stem van mijn vader horen...
die zegt: 'Je leven is niet van jou als je kinderen hebt.
'Het is nooit meer hetzelfde.'
Ik heb altijd willen weten wat dat betekende. En nu gebeurt het.
En ik blijf Ian en Jessie horen.
En alle mensen die ze hebben vermoord.
We hebben deze plek niet nodig.
Omdat we nu samen zijn.
Ja.
Hé. Waar is Judith?
RJ, waar is Judith? - Dat mag ik niet zeggen.
Ze zou moeten inpakken.
Dat heb ik gezegd, maar ze zei dat ze niet meeging.
Waar ging ze heen?
Ik weet het niet.
VIERING VAN STICHTERSDAG
We vinden haar wel.
Ouderschap, ik ben er niet zo goed in.
Dat ben je nu voor haar.
Wat zou hij doen? - Nee. Rick is er niet, jij wel.
Het is vreemd om opeens een ouder te zijn.
Toen Sophia werd geboren, had ik geen idee wat ik moest doen.
Ik wist alleen dat ik van haar hield.
Zo klein. Ze had mij voor alles nodig.
Beslissingen nemen die veel verschil konden maken.
We hopen dat de keuze die we maken op dat moment de juiste is.
Je komt er wel uit. Dat weet ik.
Ja.
Ik weet niet of dit 'n goed idee is. - We hebben niet veel keus.
Natuurlijk wel. - Ik moet iets doen.
Ik zit al jaren in haar kantoor.
Ik wist misschien niet wat er echt gebeurde...
maar wel dat Sebastian een probleem was en ik ging erin mee.
Je weet niet hoe het is om je zo schuldig te voelen.
Dat zou je verbazen. Ik ben redelijk bekend met schuldgevoel.
Ik was trots op wat we deden.
Ik raakte gewend aan het gevoel dat alles hetzelfde zou blijven.
Alsof we gevangen zaten in de oude wereld.
Waarom zouden we na dit alles niet iets beters proberen?
En zo denken voelde eigenlijk goed.
Misschien kunnen we wel dingen veranderen.
Maar dat is allemaal weg.
Dus ik moet het proberen, wat er ook gebeurt.
Maar als je dit niet wilt doen, als het te veel is...
Ik wil dat we veilig zijn. We kunnen die man niet vertrouwen.
Maar als je gelooft dat er een kans is dat hij ons kan helpen...
verman ik me.
En ik zal mijn best doen.
Ik dacht dat je al weg was. - Nog niet.
Voeding voor gesprek.
Dit voor al die keren dat ik jou uit een cel heb gehaald?
Het verbaast me dat je het niet voor jezelf kunt doen.
Wie zegt dat?
Ik probeer het niet persoonlijk op te vatten.
Zo werkt het toch? - Kan ik helpen?
Dat is zwak.
Als je iets wilt, vraag er dan om.
Ik ben op zoek naar informatie die schadelijk kan zijn...
voor Pamela of haar nageslacht.
Dat is een moeilijke.
Ik zou graag willen helpen.
De ironie is dat ik waarschijnlijk nog leef dankzij Pamela.
Wat vriendelijk advies?
Als je achter de Miltons aan gaat, zullen ze je verpletteren.
Pamela is gewoon beter. Men wilde het hoofd van haar zoon.
Nu dansen ze op straat en vieren de erfenis van Milton.
Stichters van het Gemenebest.
Dus geloof me als ik zeg dat je beter...
aardig kunt doen tegen Pamela en haar sadistische zoon.
Eugene, vertel het ook aan je vriendin.
Ze kan zich zo goed verstoppen in het volle zicht naast Pamela.
Ze moet het volhouden.
Het laatste wat ik wil, is dat jullie ook in zo'n cel belanden.
Jullie moeten er allebei mee leven.
Tenzij jullie bereid zijn om alles plat te branden.
EERSTE CHRISTELIJKE KERK VAN HET GEMENEBEST
U zult met hen doen, volgens de geboden...
die ik u gegeven heb.
Wees sterk en moedig.
Wees niet bang voor hen...
want de Heer, uw God is bij u.
Hij zal u niet in de steek laten.
Mijn laatste preek. - Niet je laatste.
Kom op. - Heb je ingepakt?
Is hier iets wat ik moet meenemen? - Mijn parochianen brachten eten mee.
We kunnen op weg naar huis genieten van Mrs Brennans ambrozijn.
Allemaal voor jou.
Ik had niet gedacht dat ik hiernaar terug zou komen.
Naar Hem.
Maar dat ben ik wel.
Dat hebben de mensen in die banken me gegeven.
Jij hebt ze ook iets gegeven.
En dat zal hier nog zijn nadat je bent vertrokken.
Ja.
Ik wilde dat ze suikerspinnen hadden meegebracht.
Elk jaar hetzelfde.
We bouwen het op, breken het af...
en we zien niet eens het hoofdevenement.
Dat maakt niet uit, zolang ik de lotnummers maar kan horen.
Ik verzeker je dat ik jou vergeet als ik win.
Kunnen we jullie helpen?
Ik wilde je niet ongerust maken. - Ik weet het.
Ik... - Je wilde gewoon alleen zijn.
Ik snap het.
Ik had vroeger zo'n plekje.
Als ik me wilde verstoppen, niet naar huis wilde.
Waar ging je heen? - Er was een rivier achter mijn huis.
Daar ging ik wachten tot mijn vader ging slapen.
Was je veel alleen?
Ja. - Ik vind alleen zijn niet erg.
Soms is het beter. - Het geeft je tijd om na te denken.
Ik moet dingen uitzoeken.
Sorry voor daarstraks. - Het geeft niet.
Ik weet niet wat ik doe.
Ik doe echt mijn best.
Ik wilde dat de dingen waren zoals jij wilt dat ze zijn.
Zo zouden ze moeten zijn. Maar dat zijn ze niet.
En ik moet je veilig houden.
Ik bewaar het pistool even, tot je het wilt.
Of niet.
Maar je zit toch met me opgescheept.
Alles goed? - Alles goed.
Mag ik afscheid nemen van mijn vrienden?
Ja. Help me overeind.
'Het is een voorrecht om vandaag hier te zijn...
'terwijl we de stichting van ons geweldige thuis eren.'
Ik klink als een idioot. - Je zult het geweldig doen.
Dit is voor later en ik ga me thuis omkleden.
Oké. Goed.
Dit is onzin.
Hé.
Bedankt.
Ga je het doen?
Ik denk niet dat ik veel keus heb.
Jawel. Die hebben we allemaal. - Niet volgens mijn moeder.
Mijn broer had het moeten doen.
Ze had hem gewild. Ik ben gewoon degene die er nog is.
Je zou meer kunnen zijn.
Is dat wat dit is? Je bent gewoon haar lakei.
Zorgen dat ik doe wat zij wil.
Ik werk niet alleen voor je moeder. Ik ben een burger.
Oké.
Leidinggeven is niet alleen haar woorden zeggen.
Iets van de waarheid is misschien het beste. Dat respecteren mensen.
Mensen willen geen eerlijkheid.
Ze willen horen dat alles prima in orde is...
zodat ze kunnen negeren wat een puinhoop deze wereld echt is.
Dat is niet waar.
Alsjeblieft. Het Gemenebest is gebouwd op geloven in onzin.
De wanhopige behoefte om te geloven...
dat de Amerikaanse droom nog bestaat.
'Alles is mogelijk.' 'We moeten boven onszelf uitstijgen.'
Het is een grap.
De realiteit is dat de armen arm blijven...
zodat de rijken kunnen doen wat ze willen.
Het is doorgestoken kaart. Er valt niets te doen.
Mijn moeder kiest zelf de winnaars van de loterij.
En het maakt niet uit. Er zal nooit iets veranderen.
Maar die mensen van wie je denkt dat ze eerlijkheid willen...
die zijn te stom om het te zien. Het is triest.
Dat klonk alsof je erin geloofde.
Maar misschien ben je liever een verwende klootzak.
Als iedereen het verwacht, wie kun je dan nog teleurstellen?
Ja. Ga maar spelen.
Goed gedaan.
Loten hier.
Iedereen heeft een kans nodig.
Gaat het wel?
Dames en heren... - Het komt wel goed.
...ga zitten, want het hoofdevenement begint.
Dat is onze president.
Mensen van het Gemenebest, zijn jullie klaar voor...
een epische strijd?
Pas op.
Oké.
O, mijn god.
Eén, twee, drie.
Gemenebest.
Laat me het horen. Kom op. - Gemenebest.
Gemenebest.
Laten we onze strijders hartelijk bedanken.
Om verder te gaan met deze prachtige dag...
heeft mijn zoon Sebastian een toespraak voorbereid.
Bedankt. Het is een eer en een voorrecht...
om hier vandaag te vieren...
Wat doet hij? - Kom op.
Ik weet dat velen geen hoge dunk van me hebben.
Ik weet dat ik dat waarschijnlijk verdien.
Het zal heel lang duren...
voor ik jullie vertrouwen verdien en mijn erfenis waar te maken.
Ik kan met geen woorden beschrijven wat deze plek voor me betekent.
Maar mijn opa wel.
Dus als jullie met mij naar de wijze woorden willen luisteren...
van president Milton, stichter van het Gemenebest.
Het Gemenebest is gebouwd op geloven in onzin.
De wanhopige behoefte om te geloven...
dat de Amerikaanse droom nog bestaat.
'Alles is mogelijk.' 'We moeten boven onszelf uitstijgen.'
Het is een grap.
De realiteit is dat de armen arm blijven...
zodat de rijken kunnen doen wat ze willen.
Het is doorgestoken kaart. Er valt niets te doen.
Mijn moeder kiest zelf de winnaars van de loterij.
En dat maakt niet uit. - Ik wist het.
Er zal nooit iets veranderen.
Trut.
Stop die band.
Wacht. - Nu.
Ze zijn gewoon te dom om het te zien.
Hé.
Verzamelen bij de ring. - Blijf kalm, mensen.
Niemand vuurt wapens af.
Niet schieten.
Achteruit. Nu.
Walkers.
Er zijn rotters op het plein.
Kom terug. Je bent er geweest.
Tango. Alle eenheden naar het plein.
De doden zijn binnen de muren. Jullie met mij mee.
Beveilig de gouverneur tot je iets van mij hoort.
Waar ga je heen? Je hoort me te beschermen.
Mijn taak is het Gemenebest beschermen, mevrouw.
Judith.
Kom mee. We gaan. - Geef me het pistool.
Ze hebben onze hulp nodig.
We doen dit samen, oké? Kom op.
Stomme trut. Je bent niks waard.
Help me.
Nee. - We moeten gaan.
Help.
Nee.
Help me.
Ze zijn gewoon te dom om het te zien.
Het Gemenebest is gebouwd op geloven in onzin.
De wanhopige behoefte om te geloven...
dat de Amerikaanse droom nog bestaat.
'Alles is mogelijk.' 'We kunnen boven onszelf uitstijgen.'
Het is een grap.
De realiteit is dat de armen arm blijven...
zodat de rijken kunnen doen wat ze willen.
Vertaald door: AC